با کسی که ناراحت تون کرده چه رفتاری می کنین؟ جار و جنجال راه میندازین و با تندخویی پاسخش رو میدید؟ متأسفانه این دقیقا همون رفتاریه که خیلی از ما نسبت به فردی که ناراحت مون کرده در پیش می گیریم. یعنی هر وقت از دست کسی شدیدا دلخور میشیم، در اقدامی تلافی جویانه به خشونت کلامی روی میاریم، غافل از اینکه با نیش و کنایه زدن فقط خودمون رو ناراحت تر می کنیم. شک نداشته باشین خشونت کلامی راه حل مناسبی واسه برطرف کردن دلخوریا نیس، اما اگه خشونت کلامی جایز نیس، پس چه جوری باید به کسی که ناراحتمان کرده جواب بدیم؟ باید بسوزیم و بسازیم و خودمون رو قربونی ناعدالتی بقیه کنیم؟

در همین اول، توجه تون رو به داستان یک تجربه جلب می کنم. چیزی که می خونین روایتیه که رائیکا، مربی یوگا و مشاور سبک زندگی، در مقدمه یکی از مقالاتش در سایت تاینی بودا منتشر کرد.

چند سال بود به رابطه ای ادامه می دادم که برایم رضایت بخش نبود. مطمئنم خیلیا اینجور رابطه ای رو قبلا تجربه کردن یا اینکه همین حالا درگیرش هستن. اون وقتا احساس می کردم هیچ تعادلی در رابطه مون نیس. همیشه این من بودم که از خودگذشتگی می کردم و طرف مقابلم هیچ قدمی برنمی داشت.

روزی یکی از دوستان نزدیکم پرسید که به چه دلیل اینجور رفتاری رو تحمل می کنم. مثل همیشه سعی کردم این رفتار غیرمنصفانه رو پیش خودم توجیه کنم: «شاید منظوری نداشته، فقط مشکلاتش زیاد بوده؛ فکر می کنم این منم که نباید تنهاش بذارم؛ شاید هیچ توجهی به احساساتم نداشته باشه، اما به هر حال منم که باید سعی کنم آدمْ خوبه ی این رابطه باشم.» بیشتر از ده سال بود که خودم رو با مثل این توجیهات راضی نگه داشته بودم، اما یک روز به خودم آمدم و فهمیدم باید تغییری بسازم.

هیچ امیدی به بهتر شدن رابطه مون نداشتم. انگار طرف مقابلم هیچوقت قرار نبود درک کنه که من هم شایسته احترام و توجه هستم. بیشتر از ده سال بود که شرایط همینجوری می گذشت. پس من انتظار چه اتفاقی رو می کشیدم؟ نکنه باید ده سال دیگر هم صبر می کردم تا شاید طرف مقابلم منقلب می شد و به خودش می اومد؟ کم کم به این نتیجه رسیدم که باید دست به انجام کاری بزنم که هیچوقت در عمرم انجام نداده بودم.

تصمیم گرفتم بدون جار و جنجال با این بی توجهی مقابله کنم. به خودم گفتم اگه یک بار دیگر طوری با من برخورد شه که شایسته اش نباشم، حتما اعتراض کنم و به طرف مقابلم بفهمانم که رفتارش با من غیرمنصفانه و نامهربانانه بوده. با خودم عهد کردم به جای اینکه حرفم رو در لفافه بزنم، احساسات جریحه دار شده ام رو رو راست بگم.

آخرش لحظه ای که منتظرش بودم رسید و حرفی رو که باید می زدم گفتم. در اون لحظه می دونستم که شاید طرف مقابلم مخالفت کنه و اصلا حاضر به عذرخواهی نباشه، اما به خودم قبولانده بودم که باید تحت هر شرایطی با خودم روراست باشم. احتیاج داشتم حرفم رو بزنم، اما می دونستم که نباید از طرف مقابلم هیچ انتظاری داشته باشم. فقط با خودم عهد بسته بودم که هر وقت لازم شد از حقم دفاع کنم.

با اینکه انتظارش رو نداشتم طرف مقابلم عذرخواهی کرد. البته اگه عذرخواهی هم نمی کرد مهم نبود، چون واسه من همین که بتونم از حقم دفاع کنم کافی بود. اما عذرخواهی صمیمانه ی طرف مقابلم باعث شد بفهمم چه سالای زیادی بیهوده در حق خودم و نیازهایی که داشتم، جفا کردم. از اون موقع تا حالا رابطه مون خیلی بهتر شده.

۱. دلیل ناراحتی تون رو ریشه یابی کنین

فکر کنین ببینین طرف مقابل از قصد ناراحت تون کرده یا اینکه قصد و نیتی در کار نبوده و فقط یک سوءِتفاهم ساده س!؟ قبل اینکه هیچ واکنشی نشون بدین، سعی کنین بفهمین به چه دلیل از رفتار طرف مقابل ناراحت شدین. اگه از کوره در برید، ممکنه در لحظه حرفی بزنین که بعدا موجب پشیمانی تون شه. پس به جای اینکه احساساتی شید و حالت دفاعی به خودتون بگیرین، به فکر یک جواب حساب شده باشین. فقط در صورتی می تونین از بروز واکنشای لحظه ای جلوگیری کنین و آزمایش دقیقی از موقعیت داشته باشین که کمی مکث کنین تا فرصت فکر کردن داشته باشین. اینطوری می تونین کنترل رفتارتون رو به دست بگیرین و مانع بروز واکنشای تهاجمی شید.

۲. روی موضع خود اصرار نکنین

اگه حتما می خواید مخالفت تون رو نسبت به رفتار و عقاید طرف مقابل بگید، یادتون باشه بعد از اینکه دیدگاه تون رو عنوان کردین، اصلا روی موضع خود اصرار نکنین. هیچوقت نباید در مخالفت با بقیه گارد بگیرین یا خشونت نشون بدین. به جای اینکه دیدگاه تون رو مجبور کنین، بذارین طرف مقابل هم در دفاع از موضع خود حرف بزنه. فقط با گفت و گوی دوطرفهه که می تونین به صلح برسین و همدیگه رو ببخشین.

۳. قبول کنین که بعضی وقتا حق با هر دو طرفه

هر وقت اختلاف نظری پیش اومد که باعث ناراحتی تون شد، به این معنی نیس که حتما یک طرف ماجرا مقصره و داره اشتباه می کنه. بعضی وقتا اختلاف نظرات به شکلیه که درست و غلط معنی نداره و ، نظر هر دو طرف به حق و قابل تأمله. پس سعی کنین از هر اختلاف نظری ناراحت نشید و قبول کنین در بعضی موارد هیچکی مقصر نیس.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   چه جوری با دیدن چهره طرف مقابل گفتگو بهتری داشته باشیم؟

۴. خودتون رو واسه هر نوع برخوردی آماده کنین

خودتون رو واسه هر نوع برخوردی آماده کنین تا غافلگیر نشید. شاید وقتی ناراحتی تون رو مطرح کنین و بگید دلخور هستین، طرف مقابل حالت دفاعی به خود بگیره و اصلا حرف تون رو قبول نکنه. اما اگه با این پیش فرض جلو برید که طرف مقابل حتما عذرخواهی می کنن، اون وقت ممکنه توی ذوق تون بخورد. پس آمادگی هر نوع برخوردی رو داشته باشین. حتی ممکنه طرف مقابل حرف تازه ای بزنه که روی موضع تون اثر بزاره و مجبور شید دوباره افکارتان رو جمع و جور کنین.

۵. در انتخاب کلمات تون دقت کنین

قبل اینکه با شخصی که ناراحت تون کرده دوباره روبه رو شید، به صحبتایی که می خواید پیش بکشین، خوب فکر کنین و در انتخاب کلمات تون آخرِ دقت رو به خرج بدین. وقتی با همدیگه روبه رو شدید، رو راست و روراست حرف تون رو بزنین. یادتون باشه به دلخوریایی که ربطی به قضیه ی فعلی ندارن، هیچ اشاره ای نکنین و فقط به همون قضیه ای بدین که الان باعث ناراحتی تون شده. به جای اینکه حاشیه برید یا خیلی کلی صحبت کنین، فقط روی موضوع اصلی متمرکز شید. اگه از قبل به حرفایی که می خواید بزنین فکر کنین، می تونین مطمئن باشین که منظورتان رو بی مشکل منتقل می کنین.

وقتی دلیل دلخوری تون رو به شخصی که ناراحت تون کرده توضیح میدید، تا حد امکان سعی کنین جملات تون رو با کلمه «تو» شروع نکنین تا طرز بیان تون اتهام گونه به نظر نرسه و طرف مقابل حالت دفاعی به خود نگیرد. باید در انتخاب کلمات تون هوشمندانه عمل کنین تا طرف مقابل هم تشویق شه طوری گفت وگو کنه که در آخر به نتیجه برسین. مثلا بگید: «راستش بدجوری ازت دلخور شدم، اما چون دوستی مون خیلی برام ارزشمنده، می خوام روراست در موردش باهات حرف بزنم تا با هم حلش کنیم.» اینطوری می تونین کاری کنین که طرف مقابل مجاب شه بدون عصبانیت به صحبتای تون گوش کنه.

۶. به جای صحبتِ روبرو نامه بنویسین

بعضی وقتا بد نیس به شخصی که ناراحت تون کرده نامه بنویسین و افکار و احساسات تون رو به شکل نامه بگید. اینطوری می تونین هر فکر یا احساسی رو که اذیت تون می کنه به طرف مقابل انتقال بدین. در جدا از اینکه می تونین مطمئن باشین کسی حرف تون رو قطع نمی کنه. بهتره وقتی نامه رو نوشتید، چند روزی صبر کنین. بعد از چند روز که خواستین نامه رو بفرستید، افکار و احساسات تون رو دوباره آزمایش کنین تا مطمئن شید هیچ خشمی در کار نباشه.

۷. آشتی جویانه برخورد کنین

اگه آشتی جویانه برخورد کنین، طرف مقابل هم تشویق می شه خشم و کینه رو کنار بزاره. منظور از رفتار آشتی جویانه این نیس که مجبورید خطای طرف مقابل رو توجیه کنین یا تموم حق رو به شخصی بدین که باعث ناراحتی تون شده. رفتار آشتی جویانه یعنی اینکه درِ آشتی رو باز بذارین و به طرف مقابل فرصت بازگشت بدین.

۸. کینه به دل نگیرید و خوشحال زندگی کنین

اینکه چه پاسخی به رفتار ناراحت کننده ی طرف مقابل بدین، دست خودتونه ؛ هم می تونین از کوره در برید، هم می تونین حساب شده عمل کنین. اگه فهمیدین طرف مقابل قصد و نیتی نداشته، قضیه رو بیهوده کِش ندین و تمومش کنین. اگه هم طرف مقابل از روی عمد ناراحت تون کرده و حالا خودش طلب بخشش داره، گذشت کنین و بیشتر از اینا خودتون رو در حالت ناراحتی باقی نذارین . اما اگه هنوز نتونسته اید خطای عمدی طرف مقابل رو ببخشین، به خودتون بگید: «با اینکه خیلی ناراحتم کرده می بخشمش تا بتونم از این حالت ناراحتی دربیام.» یعنی، سعی کنین ناراحتی رو کنار بذارین و تصمیم بگیرین خوشحال تر زندگی کنین. خوشحال زیستن یک انتخابه که فقط به دست خودتون ممکن می شه.

کلام آخر

روبه رو شدن با شخصی که ناراحت تون کرده کار خیلی سختیه، اما هیچوقت فکر نکنین که عمر رابطه تون با همین ناراحتی ای که پیش اومده به پایان رسیده و هیچ روزنه ی امیدی نیس. مطمئنا بازم می تونین با همدیگه روبه رو شید و سنگای تون رو وا بکنین. نکته کلیدی اینه که هیچوقت با خشم به سراغ طرف مقابل نرید و از قبل تمرین کنین که بین گفت وگو به خودتون مسلط باشین. اینطوری، آخر رابطه تون به هر نتیجه ای هم که برسه، کمه کم از طرف خودتون خیال تون راحته که انجام دهنده بی عدالتی نشده اید.

منبع : bustle.com tinybuddha.com psychologytoday.com

در هر گفتگو ای جواب بله بگیرین، گفتگو بر سر حقوق بیشتر، معاملات بزرگ و حتی یک کار روزمره


دسته‌ها: آموزشی